Een witte polystyrenen doos wordt de ruimte binnen geschoven. Het deksel wordt eraf gehaald en er ontsnapt een wolk koude witte damp. Men houdt zijn adem in…Beschermende handschoenen worden aangetrokken en een nog ongeïdentificeerd berijpt monster wordt tussen de rokende witte korrels vandaan gehaald en op de labtafel geplaatst. Een ordner komt op tafel en er wordt gezocht naar begeleidende documentatie. Niets te vinden. “Wat is dat? Waar komt het vandaan?” De naam van de koerier en het verzendnummer zal uitkomst moeten brengen. Maar eerst de vraag wat we met het onaangekondigde monster moeten aanvangen. Waar laten we het? Op tafel? In de -20? -70? Licht? Donker? Is het radioactief? Is het wel voor ons lab? Some Kind of Monster.In mijn contacten met, over het algemeen bioanalytische, laboratoria in Europa en de VS wordt er onbedoeld wel eens een stukje Nederlandse tekst meegestuurd. Bijvoorbeeld een berichtje dat onderaan een string e-mails hangt. Nieuwsgierige en puzzelgrage buitenlandse ontvangers proberen vaak de Nederlandse tekst te lezen, al dan niet met behulp van een woordenboek of vertaalprogramma. Niet bijzonder dat er in laboratorium gerelateerde correspondentie over monsters wordt gesproken. Toch? Dat is te zeggen, voor Nederlanders ten minste. Waarschijnlijk omdat het engelse woord “monster” zo internationaal bekend is valt het ze op en struikelen ze altijd weer over dit woord. “Was ist dieses über Ungeheuer?” Een grappig misverstand, verder geen consequenties en je herinnert weer de eerste keer dat je met Vlamingen over dit soort zaken sprak. “Staal? Staal? We hebben het over biologische monsters hoor!”
Ik moest het even opzoeken, maar de twee betekenissen van het homonieme monster komen uit het Latijn: het ene is afkomstig van monstrum = gedrocht, en het andere van het Latijnse werkwoord monstrare = aantonen. Zo dat is dan ook weer verklaard.
No comments:
Post a Comment