Stereotypes of the Netherlands

:) Well,.... 

I was born in 'Frat Boy City', lived there and on the border of 'Posh and Pompous' and 'Arrogant Schmucks' and in 'Arrogant Schmucks' and the last couple of decades in a mid sized town in 'Annexed by Germany'. Not sure if that in anyway describes me, but I fear the worst as I recognized more than a bit of truth/reality in the stereotyping of the other regions and places. 

Wat is kwaliteit?

Ja, wat is dat eigenlijk, kwaliteit; dat waar zoveel mensen zovaak de mond vol van hebben. Bedoelen ze dan dat men zich aan een kwaliteitssysteem houdt? Bedoelen ze een of andere certificering? Of dat ze simpel vinden dat ze erg knap zijn en dat ze hun werk goed doen? Veel kan onder dat ene woord gestopt worden en vrijwel altijd met de bedoeling het product of de dienst meerwaarde te geven.

Ik weet nog goed, jaren geleden, dat bij een discussie met hoger management opeens een ander kwartje in de gleuf viel. Kwaliteit is op tijd de gevraagde gegevens leveren. Niet zo zeer beter, lagere detectiegrenzen, lagere CV’s, nee op tijd! En sinds die tijd heb ik een wat andere kijk op het begrip kwaliteit. Kwaliteit is leveren wat de klant vraagt. Niet simpel die zeer fraaie juistheid, niet dat nieuwste stuk software dat nog fraaiere tabellen maakt. Kwaliteit is leveren van wat gevraagd wordt binnen de specificaties van de vraagsteller.

Dat maakt het helaas minder makkelijk dan het lijkt. Want niet altijd zijn die eisen, verlangens, even duidelijk. En conflicten tussen bijvoorbeeld regelgeving waar een laboratorium zich aan heeft te houden en wensen van de klant kunnen een gevaar voor de accreditatie van een lab vormen. QA en snelheid, tijdigheid, laten zich moeilijk verenigen. En toch is dat hetgeen vaak gevraagd wordt.

Hoe los je zoiets op als dit daadwerkelijk een probleem is binnen je eigen organisatie? Meer kwaliteitsfunctionarissen zodat de doorzet vergroot kan worden? Meer verantwoording op lagere niveaus? Eerder beginnen met de activiteiten op het lab? Automatisering, overwerken, planningssystemen? Of via goed overleg met de klant? Dat laatste is m.i. cruciaal. Vraag de klant hoe en wanneer hij wat geleverd wilt hebben en vertel eerlijk en open wat je kan. Samen kom je er wel uit en tot kwaliTIJD.

                                                                                                            

Eerder gepubliceerd in het Laboratorium Magazine, nr. 5, 2004

weThing

At the time I did not buy the iPhone when it came out, but was one of the early adapters when the iPod Touch was launched. That was the second Apple product entering our house, the first being a (now) classical) iPod of 30 GB owned by my son. Over the years the iPods were followed by 2 more iPods Touch, 2 iPads, 1 MacBook Pro, Apple TV and of course an iPhone.

Enough is enough? Well, not yet. Yesterday I received the all-new Airport Time Capsule, Mac mini and wireless Mac keyboard + magic trackpad. And on top of that, my corporate phone will likely be changed from BB to an iPhone.

Did I mention that I love Apple products?

Heldinnen / Heroines (1)

Saga Norén (Sofia Helin) - The Bridge (Broen, Bron)

Sarah Lund (Sofie Gråbøl) - The Killing (Forbrydelsen)

Lisbeth Salander (Noomi Rapace) - The Girl with the Dragon Tatoo (Män som hatar kvinnor)

The Second Law

The Benoit/Blamey Theory of Thermo-Sock-Dynamics: Why bother to do laundry, when the inevitable loss of a sock will just increase entropy and contribute to the eventual heat death of the universe anyway?

Entropy is the tendency of everything going to hell

Entropy: Not just a fad, it's the future!

Entropy - it's a tough job, but somebody's got to undo it.

Entropy isn't what it used to be.

Swiss Army Knife

The Swiss must have been pretty confident in their chances of victory if they included a corkscrew on their army knife

Right!

Klinische chemie in zaken

Biomarkers zijn ‘hot’ in farmaland. Wie de congres agenda’s een beetje gevolgd heeft de laatste paar jaar heeft een forse toename van het aantal bijeenkomsten kunnen zien. En voor zover het analyseren van dergelijke stoffen betreft, het zijn vaak juist mensen uit de bioanalyse die daar heen gaan en de presentaties houden. En dat is eigenlijk toch wel een beetje gek. Niet vanuit het perspectief van de industrie en bioanalytische laboratoria. Daar ligt het voor de hand dat de analytici die zich gespecialiseerd hebben in het meten van zeer lage concentraties van geneesmiddelen en hun metabolieten in biologische monsters ook deze klasse verbindingen analyseren. Maar, wel enigszins vreemd als je bedenkt dat velerlei biomarkers al jaren in de dagelijkse routine bij klinisch chemische laboratoria geanalyseerd worden. Sterker nog, het merendeel van biomarkers wordt geanalyseerd gebruik makend van de methodes, kits, en apparatuur die met name voor de klinisch chemische, diagnostische, praktijk ontwikkeld zijn. Geneesmiddelontwikkeling of diagnostiek, in veel gevallen wordt dezelfde analyse methode gebruikt.

Jan Berk stelde commercialisering van de labs van de zorginstellingen voor en nodigde de industrie uit daar gebruik van te maken (Laboratorium Magazine nr. 2, 2003). Een goed idee. Maar als de zorg hier op wil in springen moet ze snel zijn. De situatie nu is dat bioanalytische laboratoria hun capaciteit op dit terrein vergroten en druk doende zijn klanten te werven. En ze hebben de beste uitgangspositie, niet alleen werken ze vaak al intens samen met de industrie, ze kennen ook het veld en alle spelregels.

Klinische chemie in zaken. De warme aandacht die biomarkers nu hebben schept kansen. Kontakten leggen en de mores van geneesmiddelontwikkeling leren kan toch niet te moeilijk zijn. Ik wacht met spanning af.

                                                                                         

Eerder gepubliceerd in Laboratorium Magazine 1, 2004

Schoenmaker blijf bij je leest

Een lab is een lab is een lab. Dat er voor het grote publiek er geen onderscheidt is, is weinig vleiend voor onze PR maar begrijpelijk. Problematisch kan het worden indien wetenschappers de verschillen niet onderkennen. Dan voldoet het geleverde opeens niet aan de eisen. De vraag die zich aandient is; “Wie moet zich hier a priori van vergewissen: de klant of het laboratorium?”

Laat ik het toelichten met een voorbeeld uit de praktijk. Bij de ontwikkeling van een geneesmiddel worden tienduizenden plasma monsters geanalyseerd bij gespecialiseerde bioanalytische laboratoria. Enkele karakteristieken: lastige monster matrix, lage concentraties en dure sensitieve apparatuur. Dat lijkt weinig anders als in de milieuanalyse. Zo dachten ook een klinisch onderzoeker en directeur van milieu lab X. Enkele maanden later leerden beiden dat het toch niet zo eenvoudig ligt. De betrouwbaarheid van de resultaten was twijfelachtig; grote spreiding en regelmatig te hogere concentraties dan theoretisch mogelijk. Wat ging hier fout?

Inspectie van het lab maakte duidelijk dat het hen aan vakmanschap niet ontbeerde, ook de apparatuur was dik in orde en het kwaliteitssysteem voldeed. Echter geen validatie en analyse volgens de bekende richtlijnen. Daarnaast was van grote invloed het principiële verschil van de vraagstelling: meet één stof in 500 bijna identieke monsters i.p.v. de voor hen gebruikelijke: meet veel stoffen in enkele maar zeer diverse monsters. Andere stijl van werken, andere hulpmiddelen en andere kritische stappen.

Matige data, lab X ook niet blij en extra kosten gemaakt. Dit alles had mogelijk voorkomen kunnen worden als de onderzoeker zich beter had geïnformeerd. Maar m.i. had met name milieulab X zich moeten verdiepen in de specifieke spelregels en werkwijzen van het andere specialisme voordat ze de opdracht aanvaarden. En dan dapper zijn en tegen de klant zeggen: “Wij zijn hier niet voor opgesteld”

                                                                        

Eerder gepubliceerd in Laboratorium Magazine nummer 5, 2003

De bioanalyse is af?

In het laatste decennium hebben nog al wat veranderingen plaats gevonden in de bioanalytische laboratoria werkend in het geneesmiddelen onderzoek. Als eerste denk ik aan de GLP. Oorspronkelijk uitsluitend te vinden als kwaliteitssysteem in de laboratoria betrokken bij in-life toxicologisch onderzoek. Nu werkt vrijwel elk bioanalytisch lab in de industrie en contract research onder GLP. De tweede verandering waar ik aan denk is validatie, in het bijzonder bioanalytische methode validatie. Sinds de Washington conferentie van december 1990 is er denk ik veel ten goede veranderd en zijn labs meer en meer dezelfde werkwijzen en visies gaan hanteren. Onbedoeld door de organisatoren, maar misschien wel het beste geschetst door de laatste BIOVAL bijeenkomst in Londen dit jaar; die was ronduit saai. We weten het nu wel. De derde is natuurlijk de apparatuur en dan met name de LC-MS/MS systemen. Gevoeligheid, snelheid, selectiviteit en robuustheid verenigd in één instrument. En dan ook nog eens uitermate geschikt voor waterige monsters! De bioanalyse is af.

Maar zoals elke analyticus weet: voor ieder antwoord dat je genereert wordt een nieuwe vraag bedacht. En nieuwe vragen zijn er volop. Kan het nog gevoeliger? Bijvoorbeeld single rodent pharmacokinetics: zeer kleine monstervolumes. Kan het nog sneller? Belangrijk voor enorm grote series controles bij voedselschandalen. Kan het nog betrouwbaarder? Denk aan topsport, de veelheid aan verboden middelen en discutabele veroordelingen. Ik verwacht de MSsen nog wel een keer in de kleedkamers, in de stallen en naast de bedden te zien.

Interessantere vragen komen uit de moleculaire biologie: genomics, proteomics en metabolomics. Stofjes meten in een enkele cel. High throughput screening op metabole eigenschappen. Karakteriseren van patienten op proteïnes, hormonen, afbraakprodukten, etc. Wat maakt een patient drug resistent? Waaraan kan gezien worden of ziekte X zich bij meneer Y zich binnenkort zal manifesteren? Die bioanalyse is nog lang niet af.

                                                                                      

Eerder gepubliceerd in Laboratorium Magazine, nummer 2, 2003