Lab Cultuur

Het uitbesteden van bioanalytisch onderzoek is een belangrijk onderdeel van mijn werkpakket en daardoor kom ik met enige regelmaat bij diverse laboratoria over de vloer. Meestal zijn dat ontmoetingen met management, onderzoekleiders en/of business development managers en ook meestal in een fraaie vergaderruimte. De leukste en meest interessante bezoeken zijn de eerste. Je kent elkaar nog nauwelijks; hooguit een a twee mensen van het ontvangstcomité heb je wel eens eerder ontmoet. Sommige labs pakken groots uit, fraai servies, goede koffie, gelikte presentatie, strak geklede BDs en managers, blinkende vergaderzaal etc. Andere zijn meer down to earth: koffie uit een automaat in een plastic bekertje en de labjas net uit. 

Graag maak ik bij zo’n eerste bezoek ook een toertje door de labs. Hoe ziet het eruit? Hoe ruikt het? Hoe gaan de mensen met elkaar om? Hoe groot is de afstand tussen leiding en de werkvloer? Nieuwe apparatuur of een allegaartje van 19ooit tot nu? De sfeer proeven! De lab cultuur een beetje proberen te doorgronden. Het werk vindt aan de bench plaats en niet op de baas zijn bureau.

Al deze indrukken neem ik mee in de beoordeling of ik er vertrouwen in kan hebben dat ze mijn klus aan zullen kunnen. De nette en goed georganiseerde labs leveren inderdaad vaker een beter product af, houden zich beter aan afspraken en tijdslijnen. Maar net zo vaak zijn ze starder en anticiperen ze maar matig op afwijkende bevindingen: meer geschikt dus voor de grotere en strak omlijnde studies. Het omgekeerde zie je ook: creatief en zeer prettig samenwerken, maar ja dat eindrapport wil maar niet komen en je moet niet zeuren over een paar foutjes. Het grappige en prettige is dat een nationale cultuur ondergeschikt lijkt te zijn aan de wijze waarop een lab cultuur tot uiting komt in de samenwerking en het afgeleverde product. 

                                                                            

Eerder gepubliceerd in Laboratorium Magazine nr. 2, 2007

Heldinnen / Heroines (3)

Sam Ryan (Amanda Burton) - Silent Witness

Nikki Alexander (Emilia Fox) - Silent Witness

Around the world in twice eighty days

As friends, family and followers know I travel a bit more than the average person and today I noticed the 561,370 km registered on TripIt. I am using TripIt since around August 2009, so that is 6 years and 2 months. Over this period I have thus traveled 91,033 km/year is 7586 km/month is 249 km/day. That is excluding my home-office commute.

Apparently I have been to 169 different locations or on average 27 different (new) locations every year. That is 2 per month. What the pic on the left does not show, but what I dug out of my 'past trips' list on TripIt is that it was a 140 trips in these past 6+ years. That is two trips per month which, on average, are both new places. That is pretty cool.

Also interesting to see is that, 561,370 km for 140 / 169 locations means that on average I travel 4010 km per trip and 3322 km to each (new) location. And last but not least, the circumference of the Earth is 40,000 km. I have thus traveled 14 times around the world over the past six years and do it on average a bit more than two times per year.

The funny thing is that Phileas Fogg rounded the globe in 80 days in 1873 whereas it takes me a 160 days on average.

Heldinnen / Heroines (2)

Dicte Svendsen (Iben Hjejle) - Dicte

Katrine Ries Jensen (Laura Bach) - Those who Kill (Den som Dræber)

Some Kind of Monster

Een witte polystyrenen doos wordt de ruimte binnen geschoven. Het deksel wordt eraf gehaald en er ontsnapt een wolk koude witte damp. Men houdt zijn adem in…Beschermende handschoenen worden aangetrokken en een nog ongeïdentificeerd berijpt monster wordt tussen de rokende witte korrels vandaan gehaald en op de labtafel geplaatst. Een ordner komt op tafel en er wordt gezocht naar begeleidende documentatie. Niets te vinden. “Wat is dat? Waar komt het vandaan?” De naam van de koerier en het verzendnummer zal uitkomst moeten brengen. Maar eerst de vraag wat we met het onaangekondigde monster moeten aanvangen. Waar laten we het? Op tafel? In de -20? -70? Licht? Donker? Is het radioactief? Is het wel voor ons lab? Some Kind of Monster.

In mijn contacten met, over het algemeen bioanalytische, laboratoria in Europa en de VS wordt er onbedoeld wel eens een stukje Nederlandse tekst meegestuurd. Bijvoorbeeld een berichtje dat onderaan een string e-mails hangt. Nieuwsgierige en puzzelgrage buitenlandse ontvangers proberen vaak de Nederlandse tekst te lezen, al dan niet met behulp van een woordenboek of vertaalprogramma. Niet bijzonder dat er in laboratorium gerelateerde correspondentie over monsters wordt gesproken. Toch? Dat is te zeggen, voor Nederlanders ten minste. Waarschijnlijk omdat het engelse woord “monster” zo internationaal bekend is valt het ze op en struikelen ze altijd weer over dit woord. “Was ist dieses über Ungeheuer?” Een grappig misverstand, verder geen consequenties en je herinnert weer de eerste keer dat je met Vlamingen over dit soort zaken sprak. “Staal? Staal? We hebben het over biologische monsters hoor!” 

Ik moest het even opzoeken, maar de twee betekenissen van het homonieme monster komen uit het Latijn: het ene is afkomstig van monstrum = gedrocht, en het andere van het Latijnse werkwoord monstrare = aantonen. Zo dat is dan ook weer verklaard.  

                                                                                             

Eerder gepubliceerd in Laboratorium Magazine Aug 2006

Derde bezoeker Amsterdam Dance Event overleden

Een 41-jarige vrouw uit Utrecht is zondagmorgen overleden na een bezoek aan het Amsterdam Dance Event (ADE). Het slachtoffer is overleden na drugsgebruik. Dat meldt de politie maandag.

De vrouw is de derde bezoeker die is overleden na drugsgebruik tijdens het Amsterdam Dance Event. Eerder stierven al een 21-jarige man uit Oude Wetering en een 33-jarige man uit Servië na het nemen van drugs tijdens het dance-evenement in de hoofdstad .Lees verder:

Tja......

In 1966 is de eerste dopingcontrole in de Tour de France een feit. In dat jaar worden vijf renners gesnapt. 1967 is een rampjaar. De Brit Tommy Simpson overlijdt op een snikhete dag aan een combinatie van alcohol, amfetaminen en uitdroging. Na zijn dood worden de dopingcontroles verscherpt.



Dance, drink & drug. Hoe stom kan je zijn.

Meten en (ge)weten

Vrijwel iedereen kent; “Meten is weten”, maar ik denk wel eens dat we zelden goed weten waarom we meten. Het is ben ik bang het sterkst aan de labtafel. Er is vraag van een opdrachtgever, een klant, en de analist in kwestie voert de relevante analyses naar beste kunnen uit. Waarom? Nu, er was een vraag!

Maar waarom de vraag er was en wat de klant met het gegeven gaat doen, daar staat men niet stil. En dat vind ik wel eens eng. Stel je bepaald dat in kipfiletje X een zekere hoeveelheid van een bepaalde salmonella stam voorkomt. Gewoon een analyseresultaat. Een week of wat later staat in de krant dat uit onderzoek blijkt dat het kippenvlees bij winkelketen A zwaar verontreinigd is met salmonella en dat dit vreselijk gevaarlijk is voor baby’s en bejaarden en ..... Milieu organisatie M was zich net aan het bezinnen op een nieuwe campagne en laat prompt alle groente, fruit en bloemen van A op residuen onderzoeken…. Enkele maanden later moet A wegens teruglopende verkopen de helft van haar filialen sluiten.

Hoe voel je je dan? Er zitten blijkbaar opeens enorme consequenties aan het simpele tellen van een paar bacteriën. Voel je je gebruikt? Ga je twijfelen aan het analyseresultaat? Nadenken over de opzet van het onderzoek? Hadden het niet meerdere filetjes van diverse filialen verzameld over een zeker tijdsinterval moeten zijn? Hoe zijn de stukjes vlees vervoerd: achter in een warme kofferbak of diepgevroren? De klant en krant hadden blijkbaar geen oog voor dergelijke nuances. En als het later toch fout blijkt te zijn, wie draait dan op voor de schade? Was er überhaupt wel een gezondheidsrisico?

Kortom moet je niet als analist je ervan vergewissen waarom er wat gemeten dient te worden? Ik vind van wel.

                                                                                                   

Eerder gepubliceerd in Laboratorium Magazine Jan 2006

Communicatie

Laboratoria hebben altijd te maken met klanten, opdrachtgevers of sponsors. De term varieert voor de diverse werkgebieden, maar het betreft vrijwel altijd die personen of organisaties die met vragen het lab benaderen. Die vraagstellers kunnen zowel intern van binnen het eigen bedrijf komen als van buiten. Om een goed antwoord te kunnen geven is het belangrijk de vraag goed te begrijpen en in het bijzonder de vraag achter de vraag: “Waarom wil deze persoon dat weten?”. Voor routinevragen speelt dat uiteraard niet elke dag. Maar het is wel ooit van belang geweest: de allereerste keer dat de vraag gesteld werd.

De redenen achter de vraag zijn immers bepalend voor de wijze waarop het antwoord verkregen moet worden. Dat kan zijn de methodiek: detectiegrenzen, nauwkeurigheid, precisie en selectiviteit. Maar ook zaken als doorlooptijd, kwaliteitsregiem, aansprakelijkheid, kosten en bemensing. En uiteindelijk is het ook van belang voor de wijze waarop het antwoord gecommuniceerd dient te worden: een telefoontje, e-mail, analysebon of een volledig rapport.

Om dit alles goed in te kunnen schatten is een goede communicatie tussen klant en uitvoerder van cruciaal belang. Naar mate laboratoria groter worden zie je echter vaak dat de technische kant van de vraag door de werkvloer, bijvoorbeeld een hoofdanalist, een onderzoeksleider, wordt afgehandeld en de conditionele kant door het management. Ook bij de klant vindt soms een dergelijke scheiding plaats. Dat dit een goede communicatie niet makkelijker maakt is evident. Een vereenvoudiging kan zijn het aantal ‘poppetjes’ te beperken, bijvoorbeeld door meer verantwoording en bevoegdheden neer te leggen op de werkvloer. En in mijn ervaring zijn het juist die laboratoria die dit goed geregeld hebben die het zakelijk goed doen. 

Eerder gepubliceerd in Laboratorium Magazine in 2005

Flenglish

A number of years ago I posted a number of nice Dunglishisms (is that a word?), but ceased looking out for them after that. But yesterday I came across this one by a Belgian (Flanders) government official:

The [DEL] document concerning [DEL] is under revision. A working group, where under Belgium was working for 2 year on a new version. As you can read hereunder, the draft is published now.

The revised version will become an advisory document (no further meetings with [DEL] are planned and the document will replace fully the existing one). You are recommended to read it carefully and to send all you remarks before [DEL] to our general e-mail address

Please notice also that our annual [DEL] meeting first scheduled for [DEL] this year is cancelled.

Cool, you can almost here the Flemish accent while reading it.

Stereotypes of the Netherlands

:) Well,.... 

I was born in 'Frat Boy City', lived there and on the border of 'Posh and Pompous' and 'Arrogant Schmucks' and in 'Arrogant Schmucks' and the last couple of decades in a mid sized town in 'Annexed by Germany'. Not sure if that in anyway describes me, but I fear the worst as I recognized more than a bit of truth/reality in the stereotyping of the other regions and places. 

Wat is kwaliteit?

Ja, wat is dat eigenlijk, kwaliteit; dat waar zoveel mensen zovaak de mond vol van hebben. Bedoelen ze dan dat men zich aan een kwaliteitssysteem houdt? Bedoelen ze een of andere certificering? Of dat ze simpel vinden dat ze erg knap zijn en dat ze hun werk goed doen? Veel kan onder dat ene woord gestopt worden en vrijwel altijd met de bedoeling het product of de dienst meerwaarde te geven.

Ik weet nog goed, jaren geleden, dat bij een discussie met hoger management opeens een ander kwartje in de gleuf viel. Kwaliteit is op tijd de gevraagde gegevens leveren. Niet zo zeer beter, lagere detectiegrenzen, lagere CV’s, nee op tijd! En sinds die tijd heb ik een wat andere kijk op het begrip kwaliteit. Kwaliteit is leveren wat de klant vraagt. Niet simpel die zeer fraaie juistheid, niet dat nieuwste stuk software dat nog fraaiere tabellen maakt. Kwaliteit is leveren van wat gevraagd wordt binnen de specificaties van de vraagsteller.

Dat maakt het helaas minder makkelijk dan het lijkt. Want niet altijd zijn die eisen, verlangens, even duidelijk. En conflicten tussen bijvoorbeeld regelgeving waar een laboratorium zich aan heeft te houden en wensen van de klant kunnen een gevaar voor de accreditatie van een lab vormen. QA en snelheid, tijdigheid, laten zich moeilijk verenigen. En toch is dat hetgeen vaak gevraagd wordt.

Hoe los je zoiets op als dit daadwerkelijk een probleem is binnen je eigen organisatie? Meer kwaliteitsfunctionarissen zodat de doorzet vergroot kan worden? Meer verantwoording op lagere niveaus? Eerder beginnen met de activiteiten op het lab? Automatisering, overwerken, planningssystemen? Of via goed overleg met de klant? Dat laatste is m.i. cruciaal. Vraag de klant hoe en wanneer hij wat geleverd wilt hebben en vertel eerlijk en open wat je kan. Samen kom je er wel uit en tot kwaliTIJD.

                                                                                                            

Eerder gepubliceerd in het Laboratorium Magazine, nr. 5, 2004

weThing

At the time I did not buy the iPhone when it came out, but was one of the early adapters when the iPod Touch was launched. That was the second Apple product entering our house, the first being a (now) classical) iPod of 30 GB owned by my son. Over the years the iPods were followed by 2 more iPods Touch, 2 iPads, 1 MacBook Pro, Apple TV and of course an iPhone.

Enough is enough? Well, not yet. Yesterday I received the all-new Airport Time Capsule, Mac mini and wireless Mac keyboard + magic trackpad. And on top of that, my corporate phone will likely be changed from BB to an iPhone.

Did I mention that I love Apple products?

Heldinnen / Heroines (1)

Saga Norén (Sofia Helin) - The Bridge (Broen, Bron)

Sarah Lund (Sofie Gråbøl) - The Killing (Forbrydelsen)

Lisbeth Salander (Noomi Rapace) - The Girl with the Dragon Tatoo (Män som hatar kvinnor)

The Second Law

The Benoit/Blamey Theory of Thermo-Sock-Dynamics: Why bother to do laundry, when the inevitable loss of a sock will just increase entropy and contribute to the eventual heat death of the universe anyway?

Entropy is the tendency of everything going to hell

Entropy: Not just a fad, it's the future!

Entropy - it's a tough job, but somebody's got to undo it.

Entropy isn't what it used to be.

Swiss Army Knife

The Swiss must have been pretty confident in their chances of victory if they included a corkscrew on their army knife

Right!

Klinische chemie in zaken

Biomarkers zijn ‘hot’ in farmaland. Wie de congres agenda’s een beetje gevolgd heeft de laatste paar jaar heeft een forse toename van het aantal bijeenkomsten kunnen zien. En voor zover het analyseren van dergelijke stoffen betreft, het zijn vaak juist mensen uit de bioanalyse die daar heen gaan en de presentaties houden. En dat is eigenlijk toch wel een beetje gek. Niet vanuit het perspectief van de industrie en bioanalytische laboratoria. Daar ligt het voor de hand dat de analytici die zich gespecialiseerd hebben in het meten van zeer lage concentraties van geneesmiddelen en hun metabolieten in biologische monsters ook deze klasse verbindingen analyseren. Maar, wel enigszins vreemd als je bedenkt dat velerlei biomarkers al jaren in de dagelijkse routine bij klinisch chemische laboratoria geanalyseerd worden. Sterker nog, het merendeel van biomarkers wordt geanalyseerd gebruik makend van de methodes, kits, en apparatuur die met name voor de klinisch chemische, diagnostische, praktijk ontwikkeld zijn. Geneesmiddelontwikkeling of diagnostiek, in veel gevallen wordt dezelfde analyse methode gebruikt.

Jan Berk stelde commercialisering van de labs van de zorginstellingen voor en nodigde de industrie uit daar gebruik van te maken (Laboratorium Magazine nr. 2, 2003). Een goed idee. Maar als de zorg hier op wil in springen moet ze snel zijn. De situatie nu is dat bioanalytische laboratoria hun capaciteit op dit terrein vergroten en druk doende zijn klanten te werven. En ze hebben de beste uitgangspositie, niet alleen werken ze vaak al intens samen met de industrie, ze kennen ook het veld en alle spelregels.

Klinische chemie in zaken. De warme aandacht die biomarkers nu hebben schept kansen. Kontakten leggen en de mores van geneesmiddelontwikkeling leren kan toch niet te moeilijk zijn. Ik wacht met spanning af.

                                                                                         

Eerder gepubliceerd in Laboratorium Magazine 1, 2004

Schoenmaker blijf bij je leest

Een lab is een lab is een lab. Dat er voor het grote publiek er geen onderscheidt is, is weinig vleiend voor onze PR maar begrijpelijk. Problematisch kan het worden indien wetenschappers de verschillen niet onderkennen. Dan voldoet het geleverde opeens niet aan de eisen. De vraag die zich aandient is; “Wie moet zich hier a priori van vergewissen: de klant of het laboratorium?”

Laat ik het toelichten met een voorbeeld uit de praktijk. Bij de ontwikkeling van een geneesmiddel worden tienduizenden plasma monsters geanalyseerd bij gespecialiseerde bioanalytische laboratoria. Enkele karakteristieken: lastige monster matrix, lage concentraties en dure sensitieve apparatuur. Dat lijkt weinig anders als in de milieuanalyse. Zo dachten ook een klinisch onderzoeker en directeur van milieu lab X. Enkele maanden later leerden beiden dat het toch niet zo eenvoudig ligt. De betrouwbaarheid van de resultaten was twijfelachtig; grote spreiding en regelmatig te hogere concentraties dan theoretisch mogelijk. Wat ging hier fout?

Inspectie van het lab maakte duidelijk dat het hen aan vakmanschap niet ontbeerde, ook de apparatuur was dik in orde en het kwaliteitssysteem voldeed. Echter geen validatie en analyse volgens de bekende richtlijnen. Daarnaast was van grote invloed het principiële verschil van de vraagstelling: meet één stof in 500 bijna identieke monsters i.p.v. de voor hen gebruikelijke: meet veel stoffen in enkele maar zeer diverse monsters. Andere stijl van werken, andere hulpmiddelen en andere kritische stappen.

Matige data, lab X ook niet blij en extra kosten gemaakt. Dit alles had mogelijk voorkomen kunnen worden als de onderzoeker zich beter had geïnformeerd. Maar m.i. had met name milieulab X zich moeten verdiepen in de specifieke spelregels en werkwijzen van het andere specialisme voordat ze de opdracht aanvaarden. En dan dapper zijn en tegen de klant zeggen: “Wij zijn hier niet voor opgesteld”

                                                                        

Eerder gepubliceerd in Laboratorium Magazine nummer 5, 2003

De bioanalyse is af?

In het laatste decennium hebben nog al wat veranderingen plaats gevonden in de bioanalytische laboratoria werkend in het geneesmiddelen onderzoek. Als eerste denk ik aan de GLP. Oorspronkelijk uitsluitend te vinden als kwaliteitssysteem in de laboratoria betrokken bij in-life toxicologisch onderzoek. Nu werkt vrijwel elk bioanalytisch lab in de industrie en contract research onder GLP. De tweede verandering waar ik aan denk is validatie, in het bijzonder bioanalytische methode validatie. Sinds de Washington conferentie van december 1990 is er denk ik veel ten goede veranderd en zijn labs meer en meer dezelfde werkwijzen en visies gaan hanteren. Onbedoeld door de organisatoren, maar misschien wel het beste geschetst door de laatste BIOVAL bijeenkomst in Londen dit jaar; die was ronduit saai. We weten het nu wel. De derde is natuurlijk de apparatuur en dan met name de LC-MS/MS systemen. Gevoeligheid, snelheid, selectiviteit en robuustheid verenigd in één instrument. En dan ook nog eens uitermate geschikt voor waterige monsters! De bioanalyse is af.

Maar zoals elke analyticus weet: voor ieder antwoord dat je genereert wordt een nieuwe vraag bedacht. En nieuwe vragen zijn er volop. Kan het nog gevoeliger? Bijvoorbeeld single rodent pharmacokinetics: zeer kleine monstervolumes. Kan het nog sneller? Belangrijk voor enorm grote series controles bij voedselschandalen. Kan het nog betrouwbaarder? Denk aan topsport, de veelheid aan verboden middelen en discutabele veroordelingen. Ik verwacht de MSsen nog wel een keer in de kleedkamers, in de stallen en naast de bedden te zien.

Interessantere vragen komen uit de moleculaire biologie: genomics, proteomics en metabolomics. Stofjes meten in een enkele cel. High throughput screening op metabole eigenschappen. Karakteriseren van patienten op proteïnes, hormonen, afbraakprodukten, etc. Wat maakt een patient drug resistent? Waaraan kan gezien worden of ziekte X zich bij meneer Y zich binnenkort zal manifesteren? Die bioanalyse is nog lang niet af.

                                                                                      

Eerder gepubliceerd in Laboratorium Magazine, nummer 2, 2003

East Meets West

Together with my friend and colleague Margarete and with the help of the China Bioanalysis Forum (CBF) we are organizing a two-day meeting in Berlin to exchange knowledge and discuss with our peers on doing bioanalytical and clinical studies in China. The meeting will take place from September 11 - September 12 and is themed "China Days: Meet the Dragon".

Speaking at this meeting will be prof. Yang Liu on her personal experience on different cultures. Yang Liu has received great recognition and become well known for her infographics depicting the difference between Western and Chinese culture. See more of her work at e.g. http://www.pinterest.com/idmenchina/yang-liu-design/

Werkt Kwaliteit?

Ik ben ooit chemie gaan studeren omdat het mij een boeiend vak leek. Exact en creatief, wetenschappelijk en maatschappelijk relevant. Maar vooral omdat werken op een laboratorium mij spannend, misschien zelfs wel magisch, voorkwam. Sensationeel gevormd glaswerk, grote zoemende apparaten, geuren en kleuren en zelfs een eigen taal. Fantastisch!

Na mijn scholing kwam ik te werken in de farmaceutische industrie en mijn eerste activiteiten behelsde metabolisme onderzoek. Aan mijn verwachtingen werd ruimschoots voldaan. De gehele dag aan de labtafel rommelen, experimenten bedenken, uitvoeren en vervolgens de resultaten evalueren. Vanzelfsprekend maakte je aantekeningen, bewaarde je machine output en organiseerde je de gegevens. Simpelweg ‘good science’. Ik schat dat de verhouding ‘proefjes’ : ‘notities’ circa 10 : 1 was. In die tijd, eind zeventiger jaren, waren kwaliteitssystemen nog nauwelijks doorgedrongen tot de chemische laboratoria.

Nu een kwart eeuw later zwaait GxP alom de scepter in farmaland. De tweede grote verandering betreft automatisering. Beide aspecten vergen een sterke formalisering. De nadruk ligt nu op ‘good procedures’ en de ratio ‘experimenteel’ : ‘administratief’ verschuift richting 1 : 10.

De aard van het werk is duidelijk veranderd. Veel meer aandacht voor kwaliteit en de productiviteit is sterk verhoogd. Maar heeft dit ook gewerkt voor de kwaliteit van het werk? Hier heb ik mijn twijfels. Ik merk in de dagelijkse praktijk dat ondanks alle documenten met handtekeningen en QA/QC er soms zaken ernstig de fout in gaan. We hebben blijkbaar zo’n sterk vertrouwen gekregen in de procedures dat kritisch de gegevens bekijken soms niet meer aan de orde komt. ‘Good procedures’, maar ‘bad science’. De kwaliteitssystemen helpen dan wel om snel de oorzaak op te sporen, de reikwijdte vast te stellen en de fout te repareren.

Beetje minder formele kwaliteit en wat meer Harry Potters op het lab. Dat moet toch kunnen werken?

                                                                                                                 

Bovenstaande is de 'raw' versie van een column gepubliceerd in 2002 in Laboratorium Magazine. 

Long time no post

Sorry dear followers, if any ;-), but I guess I have been way to busy with other things like the EBF Newsletter (http://ebfnewsletter.blogspot.de/), EBF websites like: http://knex2014.europeanbioanalysisforum.eu/ and http://bcn2014.europeanbioanalysisforum.eu/, work and writing stuff up: http://www.future-science.com/action/doSearch?Contrib=van+Amsterdam%2C+P.

It is time to start posting some stuff here again!