Schoenmaker blijf bij je leest

Een lab is een lab is een lab. Dat er voor het grote publiek er geen onderscheidt is, is weinig vleiend voor onze PR maar begrijpelijk. Problematisch kan het worden indien wetenschappers de verschillen niet onderkennen. Dan voldoet het geleverde opeens niet aan de eisen. De vraag die zich aandient is; “Wie moet zich hier a priori van vergewissen: de klant of het laboratorium?”

Laat ik het toelichten met een voorbeeld uit de praktijk. Bij de ontwikkeling van een geneesmiddel worden tienduizenden plasma monsters geanalyseerd bij gespecialiseerde bioanalytische laboratoria. Enkele karakteristieken: lastige monster matrix, lage concentraties en dure sensitieve apparatuur. Dat lijkt weinig anders als in de milieuanalyse. Zo dachten ook een klinisch onderzoeker en directeur van milieu lab X. Enkele maanden later leerden beiden dat het toch niet zo eenvoudig ligt. De betrouwbaarheid van de resultaten was twijfelachtig; grote spreiding en regelmatig te hogere concentraties dan theoretisch mogelijk. Wat ging hier fout?

Inspectie van het lab maakte duidelijk dat het hen aan vakmanschap niet ontbeerde, ook de apparatuur was dik in orde en het kwaliteitssysteem voldeed. Echter geen validatie en analyse volgens de bekende richtlijnen. Daarnaast was van grote invloed het principiële verschil van de vraagstelling: meet één stof in 500 bijna identieke monsters i.p.v. de voor hen gebruikelijke: meet veel stoffen in enkele maar zeer diverse monsters. Andere stijl van werken, andere hulpmiddelen en andere kritische stappen.

Matige data, lab X ook niet blij en extra kosten gemaakt. Dit alles had mogelijk voorkomen kunnen worden als de onderzoeker zich beter had geïnformeerd. Maar m.i. had met name milieulab X zich moeten verdiepen in de specifieke spelregels en werkwijzen van het andere specialisme voordat ze de opdracht aanvaarden. En dan dapper zijn en tegen de klant zeggen: “Wij zijn hier niet voor opgesteld”

                                                                        

Eerder gepubliceerd in Laboratorium Magazine nummer 5, 2003