Klinische chemie in zaken

Biomarkers zijn ‘hot’ in farmaland. Wie de congres agenda’s een beetje gevolgd heeft de laatste paar jaar heeft een forse toename van het aantal bijeenkomsten kunnen zien. En voor zover het analyseren van dergelijke stoffen betreft, het zijn vaak juist mensen uit de bioanalyse die daar heen gaan en de presentaties houden. En dat is eigenlijk toch wel een beetje gek. Niet vanuit het perspectief van de industrie en bioanalytische laboratoria. Daar ligt het voor de hand dat de analytici die zich gespecialiseerd hebben in het meten van zeer lage concentraties van geneesmiddelen en hun metabolieten in biologische monsters ook deze klasse verbindingen analyseren. Maar, wel enigszins vreemd als je bedenkt dat velerlei biomarkers al jaren in de dagelijkse routine bij klinisch chemische laboratoria geanalyseerd worden. Sterker nog, het merendeel van biomarkers wordt geanalyseerd gebruik makend van de methodes, kits, en apparatuur die met name voor de klinisch chemische, diagnostische, praktijk ontwikkeld zijn. Geneesmiddelontwikkeling of diagnostiek, in veel gevallen wordt dezelfde analyse methode gebruikt.

Jan Berk stelde commercialisering van de labs van de zorginstellingen voor en nodigde de industrie uit daar gebruik van te maken (Laboratorium Magazine nr. 2, 2003). Een goed idee. Maar als de zorg hier op wil in springen moet ze snel zijn. De situatie nu is dat bioanalytische laboratoria hun capaciteit op dit terrein vergroten en druk doende zijn klanten te werven. En ze hebben de beste uitgangspositie, niet alleen werken ze vaak al intens samen met de industrie, ze kennen ook het veld en alle spelregels.

Klinische chemie in zaken. De warme aandacht die biomarkers nu hebben schept kansen. Kontakten leggen en de mores van geneesmiddelontwikkeling leren kan toch niet te moeilijk zijn. Ik wacht met spanning af.

                                                                                         

Eerder gepubliceerd in Laboratorium Magazine 1, 2004